Chistmas 2021 at Narita Airport

I visited Narita Airport again recently pre-Omicron and it was so much vibrant than before, with a new, cheerful Christmas motif to boot. Covid infections in Japan were near record lows, entry restrictions were scrapped and everyone was looking forward to a happy ending to a dreadful year.

And then Omicron happened.

Anyway, enjoy these cheerful Christmas-themed ornaments. It was fun while it lasted.

Christmas 2021 in Narita Airport Christmas 2021 in Narita Airport Christmas 2021 in Narita Airport

Lively Christmas designs greet travelers at Narita Airport on late November, before the Omicron variant of the coronavirus was first reported in South Africa.

Christmas 2021 in Narita Airport Christmas 2021 in Narita Airport

Inventions associated with flying are prominently featured together with Christmas ornaments.

Christmas 2021 in Narita Airport

“May this Christmas end the year on a cheerful note and make way for a fresh and bright new year.”

Christmas 2021 in Narita Airport

“I hope things get back to normal soon.” For a while, things were getting back to normal.

Christmas 2021 in Narita Airport Christmas 2021 in Narita Airport

The airport was brighter and had so much more people than before. Things were looking good–until they weren’t.

Tsukuba Matsumi Park tower with pigeons

Every college student biking from Tsukuba Station to the University of Tsukuba gets to have a peek at this strangely shaped observation tower in Matsumi Park that is affectionately called Bottle Opener Tower (栓抜き塔) by the locals.

Pigeons above and koi below, Matsumi Park used to be the place to feed the birds and fish but recently feeding these animals have been banned.

Tsukuba Matsumi Park tower with pigeons

Photos of an eerily empty Narita Airport

Fetched a friend from Narita Airport last spring and took pictures of a strangely quiet airport devoid of travellers.

My friend didn’t want to make the 20-hour trip from Mexico at the height of the covid pandemic and had postponed it once, but in the end she had to if she wanted to renew her reentry permit (she holds a permanent resident visa but has been away for many years already).

Narita Airport Terminal 1

No buses and even cars on sight outside, only a lonely stretch of pavement that disappears into a gray sky.

Narita Airport Terminal 1 Narita Airport bus waiting area Narita Airport international departure

Inside is equally empty of people.

I have always been excited going to the airport; it’s like passing through a warp zone: you come out at the other end and it’s a completely different country, culture and climate.

This however, feels like the perfect place to be ambushed by covid-infected zombies. I couldn’t wait to make my get-away.

Narita Airport living Japan display

PCR testing area

It’s interesting that “PCR” is the same in English, Japanese, Chinese and Korean, yet very few people know what it stands for (or what it means).

Narita Airport PCR testing center Narita Airport shopping and dining

Pay phones and post boxes

A row of pay phones like relics from a forgotten era. You might be tempted to make a last phone call to loved one before being overwhelmed by hordes of the undead. But then again, there might not be anyone at the other end.

Some time during the pre-pandemic distant past, I stopped by a gas station and asked the attendant, “do you have a pay phone around here?” “Everybody carries a cellphone now,” he replied, half-ignoring my question and half-apologetic.

And just like that, the conversation ended as quickly as it started.

Narita Airport pay phones

The sight of a post box, on the other hand, reassures me every time. These ubiquitous red post boxes are all over Japan and reminds me that home is near (or is reachable).

In the post-apocalyptic movie The Postman, Kevin Costner tries to convince a community of stragglers that civilization would soon be restored as evidenced by the mail he is belatedly delivering: getting your mail is a sign of a functioning government.

You should watch the movie. It’s bad.

Narita Airport post box

Fast track to Tokyo 2020

The 2020 Tokyo Olympics was supposed to be the event that would bring godzillions of tourists to Japan (on top of a record-breaking 12-month high of 2.3 million registered in 2019).

Instead, the coronavirus pandemic decimated the world economy and brought international travel to a virtual standstill. Even Japan closed its borders, breached only by a handful of its citizens and permanent residents.

Narita Airport fast track to Tokyo 2020

Social distancing is the least of your worries inside this almost abandoned airport. That didn’t stop me from wearing an N95-grade mask eventhough I wasn’t going near an airplane.

Narita Airport social distancing

Cancelled flights

All these cancelled flights make me wonder: isn’t international travel overrated? In this era of Internet and virtual reality, do we really need to fly thousands of miles to enjoy a place or talk to a client?

It has long been established that flying is bad for the planet (aviation accounts for almost 2% of greenhouse gas emissions).

Maybe a good effect of the pandemic is putting a brake on unnecessary travel and reducing the overall carbon footprint of humans on the planet.

Not that it would matter in the long run, anyway.

Narita Airport cancelled flights

Lucifer the house cat mauled by Pyton the constrictor

Whenever Lucifer, our cat, gets bored, his instincts are numbed and his guard goes down. Usually he escapes before danger gets too close but his luck ran out today.

Here he is getting mauled by Pyton, a constrictor native of Swedish rainforests, who managed to sneak up on him from behind the sofa pillows.

House cat mauled by Swedish python

A foggy morning in Tsukuba

Especially on autumn and winter days, when cold, moist, dense air settles near the low-lying rice fields, a fog might form and we get these surreal images in the morning.

The road disappears into the foggy haze.

Foggy street in Tsukuba

Fog envelops the sleeping neighborhood and the fallow fields. The fog will clear as the morning gets warmer, but for now everything blurs into the gray background.

The neighborhood in Tsukuba enveloped in a fog

This is Osmanthus fragrans, an evergreen shrub native to Asia. This particular variety is called kinmokusei (金木犀 “golden osmanthus”) in Japanese, and its small, orange-colored, fragrant flowers announce the coming autumn.

Osmanthus fragrans silhouetted against the fog

Listening to Spitz’s Hachimitsu on a Saturday morning

For me, Spitz’s Hachimitsu album is Japanese pop. I don’t know any other.

I had mentioned Spitz once when my friend Marc and I were talking about Japanese pop and he said, have you listened to Hachimitsu? So I got one.

I’ve had this album since the 1990s and have listened to it countless times. And if I recall correctly, this is the only J-pop album that I have ever owned.

The first Hachimitsu CD I had was lost when I moved all my music to digital, but I bought a new one when I decided I really wanted my music on compact discs, not mp3s.

So to break the monotony of jazz and classical music, whenever I want to listen to pop music–Japanese pop music–I put Hachimitsu on. The music takes me to a simpler, more carefree time.

Pink ball, Spitz Hachimitsu CD, house plants, snake

‘How living in Japan influenced me as a person’

Aksidente, napunta ako sa Beth in Japan at sa kanyang How Living in Japan Has Inluenced Me as A Person blog post. Interesting observations, at naalala ko tuloy ang aking experience sa matagal nang pagtira sa Japan:

Bath culture

Minsan ay binisita ko ang isang kaibigan sa Yamanashi Prefecture at habang pinapakita niya sa akin ang kanyang hometown, sabi nya habang tinuturo ang isang building, “Dyan may nakatirang mga Pinay.”

Sabi ko, “Paano mo nalaman na mga Pinay sila?” Sabi nya, “Basa ang buhok sa umaga.”

Napangiti ako sa comment na ito, dahil totoo. Wala pa akong nakitang Hapon na basa ang buhok sa umaga. (Baka may blow-dryer lang lahat sila?)

Lalo na sa winter, nakakawala ng pagod ang paliligo sa gabi. Kapag malamig ay nagkukulang ng circulation ng dugo ang paa at kamay at kapag maligo nang mainit ay umiikot ulit ang dugo sa buong katawan hanggang sa kadulu-duluan ng mga daliri.

Masarap matulog nang ganito.

Sabi naman ng mga Hapon na nakausap ko, natural lang na maligo sa gabi dahil madumi ka pagdating mo sa bahay. Sa umaga ay malinis ka pa, kaya kailangan na lang ng kaunting hilamos sa mukha, at iba pang personal hygiene.

Kapag summer naman ay either dawalang beses ako naliligo (gabi at umaga) o kaya ay umaga lang.

Tonari no Tororo bath scene

Tonari no Totoro bath scene, kung saan naliligo nang sabay ang tatay kasama ang kanyang dawalang anak na babae habang lumilipad sa labas ang Catbus.

Bukod sa paliligo sa gabi ay mas malaki ang impression sa akin nang paliligo na kasama ang mga anak. Hindi kasi ginagawa ito sa Pilipinas pero napakanatural lang na gawin ito sa Japan. Kung napanood ninyo ang Tonari no Totoro, may scene doon na naliligo ang tatlong mag-ama (tatay at dalawang anak na babae) nang sabay. Para sa akin, ang paliligo ay magandang bonding ng magulang at maliliit na anak. Kapag umabot na sila sa tamang edad (usually early elementary school age) ay natural na hindi na sila sasabay sa magulang kahit yayaing maligo.

Segregation of garbage

Kung paghihiwalay ng basura ang pag-uusapan ay mananalo siguro ako sa mga kapitbahay kong Hapon kung may Garbage Segregation Competition dito sa lugar namin. Dapat lang, dahil ako ang nagtuturo kung paano mag-segregate ng basura sa mga empleyado ng kaisha namin.

Sa aking experience, ang gawaing pinanggagalingan ng pinakamaraming problema sa mga basura ay:

  1. Hindi tama ang segregation
  2. Mali ang pinagtapunang plastic (o lalagyan)
  3. Pagtatapon ng basura sa gabi kaya kinakalat ng mga uwak at maliliit na hayop
  4. Pagtatapon ng mantika sa lababo kaya nagbabara ang mga tubo lalo na sa winter

Lagi kong pinag-iingatan ang tamang pagtatapon ng basura para walang problema sa mga kapitbahay (at ma-recycle nang tama ang basura).

Being polite

Sa kaisha pagiging magalang ay pag-bow at pagbati sa mga tao ng Ohayo gozaimasu! sa umaga at pagsabi nang Otsukaresama deshita! sa uwian.

Para naman sa mga kapitbahay, binabati ko sila kapag nakita sa labas, kaunting komento tungkol sa panahon: “Kyou wa atsui desu ne!”, “Zuutto ame bakari desu ne!", etc. para friendly ang relations.

Pero pinakaimportante para sa magandang relasyon sa kapitbahay (at pagiging magalang) para sa akin ay ang pag-segregate ng basura at hindi pag-iingay lalo na sa gabi.

Not being noisy

Maraming taon na ang nakakalipas ay nagdala ako ng electric guitar sa bahay namin sa Quezon City.

Natatandaan ko ay isang lumang Fender Telecaster ito na nabakbak na ang pintura na napulot ng kaibigan ko sa basura at binigay sa akin, tapos kinaskas ko naman ang lahat ng pintura ng katawan. Ito yung panahon sa Japan noong late 1990’s kung kailan may nagtatapon pa ng mga malalaking bagay na kagaya ng TV at ref sa basurahan.

Old worn-out Fender Telecaster

Fender Custom Shop 52 Telecaster by guitarguitar.

Pagkadating ko sa bahay ay nilabas ng kapatid ko yung Telecaster, sinaksak sa amplifier ang cable at tinesting yung distortion ng kasamang effector. Sabi ko, “Pre, hindi ba maingay?” Sabi nya, “Hindi mo ba naririnig sa sarap may mga tricycle, sa likod may nagkakaraoke, tapos sasabihin mo hindi ba maingay?” Oo nga naman.

Maaaring puwede ito sa Pilipinas pero sa kasamaang palad ay nadadala nating mga Pilipino ang pagiging maingay kahit dito sa Japan.

Mahilig ang mga Pilipino na magtipon-tipon, at kapag magtipon-tipon ay hindi maiiwasan ang ingay. Kaya nagrereklamo ang mga kapitbahay na Hapon. Kung minsan ay dumarating pa ang mga pulis dahil sa sobrang ingay hindi na matiis ng mga kapitbahay.

Sensitive ang mga Hapon sa ingay (dapat lang) kaya kahit sa publiko o pribado, kung maiiwasan nating mag-ingay ay malaki ang ikagaganda ng image ng mga Pilipino sa Japan.

Minsan ay naiwanan naming bukas ang bintana sa bahay nang nanood kami ng movie at nakiskubre ko lang nung natapos na yung pinanood namin. Kinaumagahan noong nakita ko yung kapitbahay namin ay nag-gomennasai ako dahil sa ingay. Sabi naman nya ay wala daw silang narinig, pero siyempre hindi ko alam kung talagang wala silang narinig o ayaw lang niyang sabihin ng direkta. Kaya tsinitsek ko palagi ang mga bintana kung manonood ng movie para maganda ang relasyon sa kapitbahay.

Eco-friendly bags

Ito yata ang bagay na hindi ko nagagawa personally, ang pagdadala ng eco-friendly bag.

Usually hindi ko na lang pinapabalot ang mga binibili ko sa kombini kung hindi naman marami. Kung marami naman at kailangan ng plastic bag, ginagamit ko naman ang plastic bag na ito para itapon ang mga basura sa salaan ng lababo namin.

Pero maganda nga ang eco-friendly bag, lalo na yung foldable type.

Kung galing naman ako sa bahay ay either dinadala ko yung IKEA o Costco na bag, o kaya ay nilalagay ko na lang sa karton na box yung mga groceries.

Migrating to a new theme: Hugo Flex

Isa sa mga ginawa ko sa siyam na araw na obon yasumi ay nilipat ko ang sa bagong Hugo theme: Hugo Flex, mas simpleng design, lightweight, walang masyadong abubot ang resultang html file.

Ang gusto kong gawin sa Timog ay walang distracting na design, walang ads, walang database, gawing lightweight ang mga page hangga’t maaari. Kaya napili ko itong Hugo Flex na theme, pero may mga dinagdag akong design para ma-highlight ang importanteng parte ng ibang content.

Marami din akong kailangang i-rewrite na markdown files, pero hindi naman ganoon kakumplikado at madugo ang paglipat sa bagong theme. Jikan ga kakatta kedo, omotta yori kantan da na. Hindi pa tapos, kaya sa mga susunod na araw ay ililipat ko na ang mga natitirang content.


Unang araw ng mahabang obon yasumi at nasa clinic ako para sa isang endoscopy. Endo+scopy, mula sa dalawang Greek word na ang ibig sabihin ay “loob” at “tignan”. Sa tunog pa lang ay hindi na kaaya-ayang procedure itong endoscopy na ito, bukod pa sa masyadong kumplikado ang pangalan.

Mas gusto ko ang mas simpleng ikamera: 胃カメラ (camera sa tiyan).

Olympus endoscopy apparatus

Olympus endoscopy apparatus: makikita sa kanan ang kulay itim na mahabang cable na ipapasok sa loob ng digestive tract.

Mas gusto ko pang pumunta sa dentista kaysa gawin ang procedure na ito. Papainumin ka ng nakakasukang mala-sopas na likido, iisprayhan ang ilong at lalamunan mo ng pangpamanhid, at ipapasok sa ilong mo (o bibig depende sa hilig mo) hanggang sa tiyan ang isang maliit na camera sa dulo ng mahabang cable.

Ang tawag nila dito ay upper endoscopy (o ang mas kumplikadong esophagogastroduodenoscopy).

Habang hinihintay ang duktor ay nararamraman kong umiepekto ang pangpamanhid ng trachea, at parang hindi ako makalulon, at nagkaroon ako ng slight panic na baka hindi ako makahinga. Ang totoo ay hindi naman naaapektuhan ang daanan ng hangin papunta sa baga pero dahil sa epekto ng gamot, parang may pakiramdam ka na wala ka nang control sa sarili mong lalamunan, na nagbibigay ng panic lalo na kung naiwan kang mag-isa sa kwarto.

Nang bumalik yung nurse sabi ko, “Wala naman sigurong namamatay sa procedure na ito, ano?” Ngumiti sya nang konti at sabi nya, “Huwag kang mag-alala, walang posibilidad na hindi ka makakahinga.” Mabait ang mga nurse sa clinic na ito kaya nakalma ako (nang konti).

Habang naghihintay ako sa harap ng information counter pagkatapos (kailangan maghintay ng 40 minutes pagkatapos) ay nabasa ako na gumagawa din sila ng lower endoscopy, kung saan sa puwit naman pinapasok ang camera para siyasatin ang bituka (colon). Tapos naisip ko, teka, may iba naman sigurong camera na ginagamit para dyan…?

Pero ang mga tanong na alam mo na ang sagot ay hindi mo na dapat pinag-iisipan nang husto.

Why I went back to music CDs

Si Chelo yata ang nagsabi sa akin may 10 years na ang nakakalipas, “Digital na tayo may mga CD ka pa?” tapos binigyan niya ako ng SD card na puno ng mp3.

Hindi ko yata napakinggan ang mga mp3 na ito pero isa-isang nawala ang mga CD ko, pati yung Peel Slowly and See boxed set ng Velvet Underground, hanggang ang natira na lang ay ilang kawawang Dire Straits at Counting Crows na CD na nawala na ang mga case at booklet at nakalagay na lang sa isang CD jacket na nasa loob compartment ng kotse.

Old Victor stereo amplifier

Ang karamihan ng music ay napunta na sa PC, iPod at cellphone at naging background music na lang kapag nag-i-internet o nagmamaneho ng kotse. O pinapakinggan mula sa Amazon Prime Music na napakahirap i-navigate at nawawala ang ilang album pagkatapos mong pakinggan at ilagay sa iyong “My Music” collection.

Sa pagpasok ng 2021, sa kalagitnaan ng Covid pandemic, ay naisip ko na hindi na ako nag-e-enjoy sa music hindi kagaya nang dati. Parang yung dalawang character sa short story ni Asimov na Eyes Do More Than See, sa aking palagay ay may nawala nang tuluyang naging digital ang music.

Gusto kong nahahawakan ang aking music, yung may ritwal na bubuksan mo ang case, kukunin ang CD, ipapatong sa tray, pipintudin ang PLAY. Tapos babasahin mo ang booklet.

(Nagkaroon din ako ng record player dati at talagang mas maganda ang listening experience kahit kumpara sa CD player. Nakikita mong umiikot-ikot ang plaka sa itaas ng turntable, tapos babaligtarin mo ang plaka para sa side B. Kaso ang mahal ng mga vinyl records at wala sa aking budget, bukod pa sa nagde-deteriorate habang pinapatugtog.)

Kaya nang nagkaroon ako ng extra na pera ay bumili ako ng second-hand na amplifier (na sira ang phono input) at CD player, at mura lang na bagong speakers. Tapos bumili ako ng mga second-hand na CD mula sa Mercari.

Naxos 30th Anniversary Boxed Set

Isa sa mga una kong binili ay itong boxed set ng classical music na binili ko nang mahigit 3,000 yen; and isang disc ay halos kasing mahal lang ng isang can coffee sa vending machine.

Unang pakinig lang sa Four Seasons ni Vivaldi ay sulit na sa pagbili ng mga equipment! Buong-buo ang tunog, parang nasa tabi mo lang ang violinist na si Takako Nishizaki.

Ngayon ay paunti-unti kong binibili ang mga dating kong CD na nawala na, bukod pa sa pagdagdag ng mga classical at jazz albums, at iba pang hindi ako nagkaroon ng chance na mapakinggan.